کانون محبین اهل بیت (ع) روستای چارک

يكي از نيرو هاي فعال و خدمت گذار در مراسم سوگواري حضرت ابا عبد الله الحسين بود و در نظم آن ميكوشيد در مراسم روضه خواني و سينه زني حضور فعال داشت و كار هاي خدماتي مربوط به آن را انجام مي‌داد.

ارادت خا لصا نه اي به رهبر معظم انقلاب حضرت امام خميني (ره) داشت وتحول فكري شهيد از انديشه هاي ايشان نشات ميگرفت ودر زمينه هاي ديني واجتماعي از ايشان تقليد مينمود .

از ولايت فقيه بخصوص حضرت امام حمايت فراواني ميكرد وسعي داشت در خط ايشان حركت كند ومبادا از رهنمودهاي ايشان سرپيچي كند وافراد ديگر را هم وادار ميكرد كه درخط امام حركت كنند واز راه راست انقلاب منحرف نشوند.

درخصوص مبارزات سياسي وي قبل از انقلاب با وجود اينكه شهيد در مقطع راهنمايي تحصيل ميكردوآن زمان مصادف شده بود با شروع مبارزات مردم بر عليه شاه خا ئن گر چه شهيد سن كمي داشت ولي بسيار مبارز وفعال بود وباچندنفرازدوستان كه يكي از انهاشهيدسالمي بود به پخش اعلاميه هاي حضرت امام وهمچنين عكسهاي ايشان وديوار نويسي مي‌پرداخت .

آرزويش پيروزي انقلاب اسلامي ورزمندگان اسلام بود وهميشه به فكر آنان بود .

باجهادسازندگي وسپاه پاسداران در زمينه هاي فرهنگي همكاري فراواني داشت ودر بعضي شبها در روستا به نگهباني ميپرداخت وتمام هم وغم وي خدمت به مردم وروحانيت بود.

به شهادت عشق ميورزيد وهنگامي كه يكي از بچه ها شهيدميشد بسيارافسوس ميخورد كه چرامن لياقت شهادت را ندارم حتي در نامه اش به اين حقيرنوشته بود كه شهادت سعادتي است كه نصيب هركسي نمي شود ويكباربه بنده گفتند كه تا جبهه هست من در جبهه ها ميما نم وهر گاه جنگ تمام شد به لبنان وفلسطين خواهم رفت وبا ا سراييل غاصب جنگ خواهم نمود .

باخانواده هاي شهدا خيلي صميمي ومهربا نانه بودواحترامي خاص برايشان قائل بود وگاهي از خدمت به آنان غافل نميشد وهنگامي كه پدريا مادر شهيدي را ميديد غمگين وناراحت ميشدوبه آنهادلداري مي‌داد

وهنگامي كه خبر شهادت شهيد ابطحي را شنيد سريعا خود را به منزل شهيد رساند وبسيار گريه نمود وبعد به گلزار شهدا رفت وهمانجا به تنهايي گريه ميكرد وبعد به خانه امد وهميشه دعا ميكرد تا شهادت نصيبش شود وبه خيل شهيدان بپيوندد .

هميشه الهاماتي را كه در جبهه مي‌ديد براي دوستانش بازگو مي‌كرد.

يكي از بستگانمان كه به مكه مكرمه مشرف شده بودند وي را در حالي كه در باغي ايستا ده يك دست وي نيز قطع شده است .

به غير از كتابهاي درسي به كتابهاي مذهبي وتاريخي نيز علاقه داشت وقبل از اينكه به شهادت برسند طي نامه اي به بنده سفا رش كرد كه كتابهايي را كه در صندوق گذاشته ام به كتابخانه اهدا نماييد وما نيز به سفارش وي عمل كرديم .

اوقات فراغت خود را بيشتر در منزل وكمك به خا نواده يا در كتا بخا نه روستا و به مطا لعه كتابها اينجانب علي فقيه برادر شهيد عباس فقيه با توجه به اينكه برادر شهيد هستم ايشان فردي مخلص و مذهبي وبا روحيه اي بسيار بالا و داراي اخلاقي نيكو بود و با همه اعضاي خانواده بخصوص پدر و مادرم بسيار مؤدب بوده و خانواده را بسيار احترام مينمود از زماني كه در مقطع راهنمايي مشغول به تحصيل بود مصادف با اوايل انقلاب جنب و جوش خاصي در وي مشاهده ميشد كه حتي شب و روز آرامش نداشت و بچه هاي ديگر روستا به پخش اعلاميه ها و تصاوير حضرت امام (ره) و نوشتن شعار بر روي ديوارها مي پرداخت رفتارو كردارش با پدر ومادرم بسيار خوب بود و حتي احترام ساير اعضاي خانواده را نيز بر خود واجب مي شمرد و چون به اين دنيا دل بستگي نداشت همسري اختيار نكرده و همچنان مصر بود كه مجرد ياقي بماند و پايبند به زرق برق دنيا نباشد.

با پدرو مادرم و اين حقير ارتباط بيشتري داشت . زيرا وظيفه شرعي خود مي دانست كه احترام پدر ومادر را داشته باشد تا خداي نا كرده مبا دا از دست وي دل آزرده شوند .

از صفات و ويژگيهاي اخلاقي شهيد ميتوان به تواضع و فروتني اشاره كرد كه هميشه با افراد روستا پيش سلام ميشد و خود را كوچكتر از همه مي دانست ، فردي با حيا و فاقد تكبر و خود بزرگ بيني بود ، در حفظ امانت و اسرار مردم بسيار كوشا بود ، با حوصله و سعه صدر بود و حتي مدتي كه در كتاب خانه مشغول به فعا ليت بود با افراد مراجعه كننده برخوردي بسيار عالي داشت و از اين نظر مردم از وي اظهار رضايت ميكردند ، با دوستان و همسايگان بسيار صميمي و گشاده رو بود نظم و انظباط را در كارهايش رعايت مي نمود و به عهد و پيمان خود نيز وفادار بود .

در مورد جذابيت و محبوبيت شهيد در ميان مردم روستا اين را بگويم كه همه از وي بسيار راضي و خوشنود بودند زيرا ايشان در مسافرت مراعات حال افراد ضعيف و بزرگ تر از خود را داشت كه حتي يكي از افراد مسن روستا ميگويد يك روز در هواي سردي كه عازم خورموج بودم ديدم شهيد جلوي ماشين نشسته وتا بنده را ديد فورا از جاي خود بلند شد و جاي خود را به من داد وخود عقب وانت نشست ، بخاطر اينكه جايش را به پيرمردي داده باشد يعني بسيار كوچك نفس و وظيفه شناس بود كه حتي نگراني مردم بعد از مفقود شدن وي مشهود بود . گاهي ديده نشد كه با كودكي برخوردي تند وخشن داشته باشد .

با دوستانش بسيار صميمي و ساده برخورد ميكرد اخلاق نيكو و پسنديده اش دوستان را به راه اسلام و انقلاب هدايت ميكرد و در تشويق و ترغيب افراد به آمدن به كتا بخا نه بسيار كوشا بود و كتابهاي مذهبي و تاريخي در اختيارشان مي گذاشت و آنها را به رفتن به جبهه تشويق مي نمود وبه دوستانش نصيحت مي كرد كه با افراد ناباب و كج سليقه ارتباطي نداشته باشند و خواهران را نيز به رعايت حجاب تو صيه مينمود .

سعي داشت كه مبادا حق كسي را پايمال نكرده و حقوق ديگران را رعايت نمايد .

ايشان قرآن را در زمان كودكي نزد سادات روستا فرا گرفت و سعي ميكرد با معاني آن آشنا شده و در حد توان به دستورات آن عمل نمايد ، خود شروع كننده ي دعاي كميل و توسل بود ودر مسجد شركت فعال داشت و بچه ها را نيز به شركت در مراسم دعاها ترغيب مينمود و هر جا كه بود حتما خود را به دعا و نماز ميرساند و زمان اعزام به جبهه قرآن و دعا را در ساك دستي خود مي نهاد كه آنها را بخوا ند و هميشه با خود داشته باشد .

چون خود از كساني بود كه در نماز جمعه و جماعت شركت مي كرد تمايل داشت دوستانش نيز شركت كنند .

ايشان در انجام فرائض ديني پايبندي زيادي داشت ، نماز اول وقت را خيلي مهم ميدانست كه هر گاه صداي مؤذن را مي شنيد فورا خود را به مسجد مي رساند تا مبادا نمازش از وقت بگذرد ، سعي ميكرد نماز را با خضوع و بدون عجله مي خواند و بر ترك محرمات تاكيد داشت و حتي به تنهايي در اتاقي مي خوابيد وبا اينكه نو جواني بود نيمه شب بلند ميشد و نماز شب مي خواند.

بعضي از دوستان وي در سپاه و همچنين در نيروي انتظامي ويكي ديگر از دوستا نش هم اكنون به عنوان روحاني محل مشغو ل به خد مت ميباشند وچند نفري هم شغل آزاد دارند.

شهيد هميشه مي‌گفت كه نبايد جبهه ها خالي شود و ما را به رفتن به جبهه تشويق ميكرد ومي‌گفت كه امام وانقلاب را ياري نموده وروح شهدا وامام زمان (ع)را شاد نماييم وحتي به بنده نيز توصيه ميكرد كه هر دويمان به جبهه برويم وميگفت خانواده اي از اصفهان چهار به اسلام تقديم كرده چه اشكالي دارد ما نيز دو شهيد به اسلام وقرآن تقديم كنيم كه باعث افتخار هر دو جهان است .

اولين بار سيزده ساله بود كه به جبهه ها ي كردستان اعزام شدوچون قد كوتاهي داشت به او مي‌گفتم مبادا كردهاي منافق شما را اسير كنند.

عامل تشويق وي در رفتن به جبهه ها ايمان ايشان وعلاقه خود او بود آرام و قرار نداشت وبا وجود مما نعت بسيج از اعزام وي به دليل كمي سن وي اقدام به دستكاري در شناسنا مه اش نمود تا مانع اعزام او نشوند.

توصيه ايشان هنگام اعزام به جنگ اين بود كه در حفظ وصيا نت از انقلاب اسلامي و خدمت به محرومين كوشا باشيد .

در پشت جبهه ها به جمع اوري كمكها ي مردم مي پرداخت و خود در اين مورد پيش قدم مي‌شدند .

در زمان حضور در جبهه براي حقير چند نامه نوشته بود كه يكي از نامه ها مثل وصيتنامه نوشته شده بود ودر آن ذكر كرده بود كه مبالغي پول بدهكا رم وآنرا پرداخت كنيد ومدت شش ماه برايم نماز ويكماه نيز روزه بگيريد وكتابها يم را به كتابخانه اهدا كنيد ومبلغ 5000 تومان پول از وي نزد من به امانت بود كه گفته بودند كه به فقرا دهيد وهر گاه كه شهيد شدم قبر مرا در قبر ستان روستاي چارك ودر كنار قبر شهيد ابطحي وشهيد فقيه حسيني قرار دهيد كه متا سفا نه نامه هاي ايشان مفقود گرديده است .

هر گاه از جبهه كه بر مي گشت روحيه اش خيلي خوب بود و بچه هاي روستا را جمع ميكرد واز خاطرات جبهه و جنگ برايشان تعريف ميكرد وآنها را به رفتن به جبهه ترغيب ميكرد ودر موقع تسويه حساب بعداز سه ماه پولي نمي گرفت و ميگفت كه آنرا به حساب 100 امام واريز كنند.

موقع برگشتن خاطراتي از رشادت وغيرت رزمنده ها برا يمان تعريف ميكرد .

آخرين باري كه به جبهه ها اعزام شد مثل دفعه هاي قبل شور وحال عجيبي داشت وبا اينكه تنها 13 سال داشت هم به سمت فرما ندهي توپ 106 شد وهم وي تا سالها به صورت مفقود باقي ماند .

شهادت ايشان از طريق بنيا د شهيد خورموج به ما اطلاع داده شد واز زبان آقايان طوافي وحسين زارعي.

ومايه بسي افتخار است كه در راه اسلام و قرآن شهيد شده وهمچنين افتخاري بس بزرگتر از اينكه ادامه دهنده راه شهيدان باشيم .انشاء الله و خداي ناكرده اگر بصورت فردي منافق ومعاند نظام جمهوري اسلامي در مي آمد و خداي ناكرده او را اعدام ميكردند چه كار مي‌توانستيم بكنيم با يك عمر بي آبرويي وخدا را شاكرم كه افتخار به خيل شهيدان پيوستن آنهم در سن 18 سالگي وبه ديدار معبود شتافتن همچون مولايش حضرت قاسم (ع)آن هم در صحراي سوزان كربلا وبا لبي تشنه نصيبش شد.

محل دفن شهيد در روستاي چارك ازطوابع شهرستان دشتي وگلزار شهداي اين روستا ميباشد .

شهيد به مدت 13 سال به صورت مفقو د الا ثر بوده واز وي تنها استخوان جمجمه سر وي ودست و پايش بود .

گروه تفحص شهدا جسد وي را پيدا نموده اند ودر سال 1375 تشييع شد .

تشييع جنازه بسيار باشكو هي بودتمام اهالي روستاي چارك وهمچنين برخي روستاهاي اطراف در اين مراسم شركت كرده بودند و از كنار مسير اصلي راه مردم چشم انتظار عزيز پرپر شده اي را مي كشيدند كه 13 سال مهمان خاك تفتيده خوزستا ن بود ومادري باچشماني اشك آلود از فراق فرزند ميوه دلش را در آغوش مي كشيد وهمچنين دوستاني را كه آرزوي ديدن همدم گمشده شان را داشتند صحنه هايي بسيار زيبا وبه ياد ماندني را به وجود آورده بود پير وجوان زن ومرد وحتي كسا ني كه او را نديده بودند واز او فقط خاطرات ايثار واز خود گذشتگي در ذهنشان باقي بود به سر و سينه مي زدند و وي را با شعر سوزناك

كجاييد اي شهيدان خدايي بلا جويان دشت كربلايي

و

اين گل پرپر از كجا آمده از سفر كرببلا آمده

به آغوش خاك سپردند وافتخار ميكنم كه از خانواده شهدا هستم واميدوارم خداوند اين توفيق را به ما بدهد كه در راه عقيده و مسير سختي كه برادر شهيدم پيش رويم نهاده قدم بر دارم وادامه دهنده راه او باشم.

شهادت ايشان خود گو اه حضور معنوي شهيد در تمام امورزندگي ماست .

خون شهدا به وسيله اعتقادات وايمان افراد جامعه وادامه دادن راه آنان پاس داشته مي شود .

وپيامم به مردم اين است كه احترام خانواده شهدا را نگه داشته وارزشهاي آنان را هميشه زنده بدارند و مسئولين نيز توجه بيشتري به خانواده شهدا نمايند .

وصيت نامه پاسدار شهيد عباس فقيه

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:20:32 GMT

وصيت نامه پاسدار شهيد عباس فقيه

سلام بر تو اي پيشواي محرومان واي حامي ستمديدگان ,سلام بر تو اي سرو افروخته در دشتهاي خاموش ,اي دادرس مظلومان , اي خبر اميد واي فرياد آزادي ,فردا كه چشمانمان مي رود تا از پنجرهاي ايمان سرزمين فتح را مشاهده كند , اميد هامان اين است كه اين بار باب ديگري گشوده شود تا رخسار پرفروغت را عاري از هرگونه مانع نظاره گر باشيم در شبهاي سرد و طولاني زمستان براي فرزندانمان حماسه خواهيم سرود و آنهارا به طلوع فجر صبح و نسيم حيات بخش بهاران اميد وار خواهيم ساخت تا لاله هاي انتظار در قلب هايشان از طراوت بيافتد ,به فرزندانمان خواهيم گفت :كه لاله هاي خون رنگتان را كه نشانه اعتراض بر چپاول و ستمگريهاي شيطان بزرگ ومزدورانش مي باشد به سرزمين انتظار بريد تا امامتان را بيابيد و به آنها خواهيم گفت :اگر رخسارش را زيارت كرديد او را بس سلام رسانيد و بگوييد :پدرانمان در فراغت افسرده خاطرماندند وپروانه وار در شعله شمع سوختند .

نه ...نه...آنها ننشستند و ساكت نماندند ,زيرا سكوت در قاموسشان مفهومي جز ذلت نداشت ,آنها گرد نا ئبت (روح خدا)چرخيدند و نداي ملكوتي اش (هل من ناصر ينصرني)را با گوش و جان شنيدند و اسماعيل وار با دلي سر شار از عشق وايمان به قربانگاه عشق شتافتند تا بر هر چه كركس و ناكس است بتازند وتو اي منجي انسانها ,از خدا مي خواهيم كه بر ما شايستگي شركت در قيام پر شكوهت عنايت فرمايد و اگر بين ما ومرگ فاصله اندازد از خدا بخواه كه ما را از قبر هايمان بيرون آورد تا شاهد حكومت عدل جهاني اسلام به رهبريت باشيم .

ظهور مهدي موعود (عج)تحقق بخش وعده اي است كه خداوند متعال از قديمي ترين زمانها در كتب آسماني به صالحان ومتقيان داده است كه زمين از آنِ آنان است و پايان تنها به متقيان تعلق دارد . در طلوع فجر 15شعبان 225هجري قمري فرزندي از خانه امام حسن عسكري عليه السلام پا به عرصه گيتي نهاد كه رسول خدا نويد ظهورش را داده بود .معتمد خليفه , چون از تولد امام مهدي (عج)آگاهي يافت پيوسته ماموران خود را مي فرستاد تا آن حضرت را پيدا كنند و به قتل برسانند از اين رو امام زمان (عج) در حدود 69 سال از ديده ها پنهان شدند ودر اين مدت چهار نفر از بزرگان و دانشمندان شيعه به نامهاي عثمان بن سعيد ,محمد بن عثمان بن سعيد ,حسين بن روح وعلي بن محمد سِمُري نماينده رسمي امام زمان (عج) بودند و مردم گرفتاريها و خواسته هاي خود را بوسيله آنان مي پرسيدند .هنگامي كه چهارمين نماينده خاص امام مي خواست از دنيا برود به سال 329 هجري غيبت كبري فرا رسيد و ارتباط با نماينده خاص قطع گرديد و از آن سال شيعيان موظف شدند كه در مسائل شرعي به نواب عام يعني مراجع تقليد مراجعه كرده و در رويدادها و مسائل اجتماعي به فتواي آنها عمل كنند . 15 شعبان روزنه اميدي است براي مستضعفان و ستمديدگان و همه آنهايي كه در راه خدا گام مي نهند , مباركباد اين روز بزرگ بر نائب صاحب الزمان امام خميني ,و بر امت شهيد پرور ايران و همه مضلومان وستمديدگان جهان و منتظرين ظهور حضرت مهدي (عج)و گسترش حكومت عدل اسلامي بر پهنه گيتي ,امام در باره اين روز پر بركت مي فرمايند :ما همه انتظار فرج داريم و بايد در انتظار خدمت كنيم انتظار فرج,انتظار قدرت اسلام است و بايد كوشش كنيم تا قدرت اسلام در عالم تحقق پيدا كند و مقدمات ظهور فراهم شود (نهج البلاغه به نقل از ينابيع الموده)مي فرمايد :مهدي از ماست كسي كه در شام تيره جهان بار چراغي تابان مي گردد و به شيوه صالحان عمل مي كند .او يوغها از گردن ها مي گشايد ,بردگان را آزاد مي سازد و پيوند هاي نا روا را ميگسلد ,شكافهاي ناحق را از ميان بر مي دارد ,او از چشمان مردم پنهان است هر چه از او جستجو كنند او را نشاني نمي يابند ,خلاصه مهدي (عج) در كنار كعبه ندا در ميدهد و با 313 تن كه نخستين گروندگان و همگامان او هستند به كوفه مي آيند و آنجا را مركز خلافت خويش قرار مي دهد ,پرچمي كه در دست دارد پرچم مسلمانان در جنگ بدر و شمشيرش ,شمشير علي (ع) ذوالفقار است زرهي كه بر تن دارد زره رسول خدا است ,دو نيروي خاصي كه بر عليه نهضت مهدي (عج) در زمين بوجود مي آيند ,يكي رجال كه در دلها و انديشه ها انحراف ايجاد مي كند ديگر مردي است سفياني كه نيرويي جمع و فلسطين واردن را اشغال مي كند و از آنجا مقاومتش را در برابر اين نهضت آغاز مي نمايد ولي نيروي او ميان مكه ومدينه نابو مي شود .

به اميد ظهور آن حضرت و محو ونابودي استكبار جهاني و همه مظاهر آن .

همسفـر دلهـا

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:20:06 GMT

همسفـر دلهـا

آنكه با روح خدا همسفر دلها بود

آنكه در خلوت انديشه خود با ما بود

سيرتي داشت كه در پرده صورت ننشست

صورتي داشت كه صورتگر از او پيدا بود

بينشي داشت كه ناديده خدا را مي ديد

دانشي داشت كه روشنگر هر اعمي بود

همه دانند , ولي او زخدا مي دانست

همه گويند , ولي او زخدا گويا بود

خشك مغزان خطا رفته به دنبال سراب

تشنه مردند , به هر وادي او دريا بود

آن شب قدر كه بي ما به خدا مي پيوست

با همه بودن ما روح و دلش تنها بود

زنده با عشق خدا بود و بقا يافت به مرگ

مردني داشت كه چون زندگيش زيبا بود

زندگي نامه پاسدار شهــيد عبــاس فـقـيه

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:19:37 GMT

زندگي نامه پاسدار شهــيد عبــاس فـقـيه

دست تقدير چه نام زيبا و با مسمّايي را بر او گذاشت : عباس

از جمله شيران شرزه روز از سالكان طريقت معشوق ,با نفس قدسيه اش در سال 1344 با قدوم ميمونش خانه محقر عبد الله فقيه را در روستاي چارك از منطقه دلاور خيز دشتي گرمي بخشيد . شجاعت وذكاوت از جمله خصوصياتي بود كه از همان دوران كودكي از چهره اش هويدا بود. بر اساس فطرت پاك و تربيت اصيل خانوادگي هنگام با تحصيلات ابتدايي در در زادگاهش به فراگيري قرآن و معارف اسلامي اهتمام نمود دوران تحصيلات ابتدايي عباس مقارن با اوج گيري ملت ستمديده ايران بر عليه رژيم 2500ساله ستمشاهي بوده سرشت مذهبي و طبع نا آرامش اجازه نمي داد خاموش و نظاره گر باشد از اين رو گاه ديده مي شد كه درس وكلاس و خواب و خوراك را رها مي كرد و بدون ترس واضطراب در نهايت بي باكي به تكثير و توزيع اعلاميه هاي پوستر ها ,نوار سخنراني امام وديوار نويسي در سطح شهر وروستا مي پرداخت .كانون وجودش مشتعل از عشق به اسلام وكشور ورهبر بود و همواره به اطاعت از فرامين امام ,برپايي مراسم نماز ,دعا ونيايش اصرار داشت و خود در اين مسئله پيشگام بود .مظهر صبر واستقامت در همه ابعادش بود صبر بر اطاعت ,صبربر مصيبت وصبر بر معصيت .از آنجا كه سرّ ي پر شور و روحي نا آرام داشت در سال 1360 همگام با آغاز جنگ تحميلي در همان سنين كم و جثه كوچكش روح بلندش را با شركت در جبهه هاي خونرنگ ايران با ارواح دلير مردان خطه ايثار وسالكان طريق حق و حقيقت پيوند زد تا شايد از اين چشمه سار زلال خونين نشئه اي برگيرد . بيش از 12 نوبت در جبهه ها حضور پيدا نمود ودر پشت جبهه ها نيز به جمع آوري اعانات و كمك هاي مردمي به جبهه ها مي پر داخت همواره فردي متخلق و خود ساخته بود سلوك اجتماعيش به گونه اي بود كه در عين تواضع ها با هر گونه كج انديشه هاي مشكوك را به بند نقد وانتقاد مي كشيد بر منافقين كور دل ترحم نداشت از اين رو بود كه وي براي اولين بار نبود كهمرگ سرخ را استقبال مي كرد در اوج مبارزات مردمي و در تمامي جبهه ها و صحنه ها خود را با صلاح و سلاح مجهز مي كرد از طرفي زبان انتقادش را بر منافقين و دشمنان اسلام و تفرقه افكنان نشانه مي رفت و از اين جهت بود كه از ميان بيشمار خطها از مدتها پيش خط سرخ شهادت را در مسير تكامل معنوي خويش بر گزيده بود وي از جمله كساني بود كه معتقد بود انقلاب نبايد در محدوده مرزها محدود بماند بلكه بايد با عمل به آرمانهاي انقلاب اسلامي پا را از مرزهاي خاكي مادي و معنوي در راستاي جهاني شدن انقلاب اسلامي و در نهايت پيوستن به انقلاب جهاني حضرت مهدي (عج) در هر زمان كوشيد . در راستاي پيروزي انقلاب اسلامي به احياي فرهنگ غني اسلامي در سال 1358 به اتفاق تني چند از دوستان و همرزمان روستائيش با خريد و جمع آوري كتبي چند اقدام تاسيس كتابخانه مهدي موعود در زادگاهش چارك نمود كه امروز نقش و نمود عيني آن در تذهيب و تعليم جوانان اين روستا آشكار است . آري عباس الگوي شجاعت , سخاوت و عبادت پس از شركت در چندين عمليات از جمله فتح المبين , بيت المقدس , چزابه و رمضان سرانجام با شركت در عمليات خيبر در تاريخ 19/12/62 سجاده خونرنگ عشق را بگسترد وهمچون شمعي به پاي بلندترين افق هاي خونين معنويت خدا گرديد و عاشقانه كبوتر روحش را از قفس تنگ ماديات به پرواز درآورد , روحي لطيف كه براي هميشه نظاره گر عروجي خونين بر بال ملائك گرديد و در نهايت پس از چندين سال ماندن در زير آفتاب گرم مجنون همگام با خيلي از شاهدان شهيد در تاريخ 11/3/76 به آغوش منتظر مادر بازگشت و چشمان به انتظار نشسته منتظران خويش را به آمدنش گريانيد .

مي روم با خون سرخم ....

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:19:03 GMT

مي روم با خون سرخم ....

مي‌روم با خون سرخم بيرقي برپا كنم

در ميان لاله‌هاي كربلا مأوي كنم

مي‌روم تا جان فشانم در ره آزادگي

تا كه جايي در صف آزادگان پيدا كنم

مي‌روم در وادي ايثار و در قاموس جنگ

واژه ايمان و خون و عشق را معنا كنم

مي‌روم با امر رهبر جان دهم در راه دين

حكم بيعت را مگر با خون خود امضا كنم

مي‌روم تا با شعار علم و ايمان و عمل

نقشه‌هاي شوم استكبار را افشا كنم

مي‌روم تا با قنوت و با ركوع و سجده‌ام

امر بر معروف كرده نهي از فحشا كنم

مي‌روم با نغمه آزادگي در راه حق

دين ناب مصطفي را در جهان احيا كنم

مي‌روم تا نغمه الله اكبر سر دهم

دين ناب مصطفي را در جهان احيا كنم

خبر شهادت شهيد حسين قايدي قبل از وقوع جنگ از زبان يكي از سادات با كرامت روستاي جنگ مرحوم حاج سيد احم

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:18:37 GMT

خبر شهادت شهيد حسين قايدي قبل از وقوع جنگ از زبان يكي از سادات با كرامت روستاي جنگ مرحوم حاج سيد احمد ابطحي

همسر مرحوم حاج سيد احمد ابطحي: قبل از وقوع جنگ در منزل نشسته بوديم كه مرحوم حاج سيد احمد فرمود بي بي فاطمه ديشب خواب ديدم كه در كربلا هستم و پيشاني بند حر رياحي از پيشاني وي باز شده و خون در حال فروان مي‌باشد، هركس آمد نتوانست آن پيشاني‌بند راببندد كه يكباره ديدم مشهدي حيدر پدر حسين قايدي آمد و آن را بست و خون بند آمد و اين را بدان كه جنگي در ايران اتفاق مي‌افتد و مشهدي حيدر يكي از پدران شهيد خواهد بود كه همين اتفاق رخ داد و حسين وي به شهادت رسيد.

خاطره اي از شهيد قايدي از زبان همرزم ايشان

roosta-charak — Tue, 23 May 2006 11:18:10 GMT

خاطره اي از شهيد قايدي از زبان همرزم ايشان

(حيدر قلي پور )

براي سومين بار بود كه به جبهه اعزام مي شدم (سال 65) و اين اعزام كه از شهرستان خورموج به بوشهر بود با شور و اشتياق خاصي همراه بود , يك شب را در ناحيه مقاومت استان سپري كرديم وهمراه با افرادي از همشهريان خودم كه با هم آشنا بوديم شبي زيبا را به صبح رسانديم , گوئي كه مي خواستند دنيا را به ما تقديم كنند .

روز موعود فرا رسيد و فرداي آن روز راهي ماهشهر و از آنجا به سوي مناطق جنگي حركت نموديم . پس از تشكيل گروهان و گردان وتيپ ما در يك دسته 9نفره از يك گروهان و در منطقه اي كه كنار شوره زار باطلاقي خور عبدالله قرار داشت قرار گرفتيم . فاصله سنگرها از هم حدود 100 متر يا كمتر بود و در بين اين سنگرها نيز سنگر كوچكي وجود داشت كه حالت پشتيباني را براي سنگرهاي بزرگتر داشت و از آنجا مي توانستيم دشمن را به راحتي ببينيم .به ما يك سنگر بزرگ 9 نفره رسيد كه ما بعد از تميز كردن سنگر در آنجا مستقر شديم . در آن هواي گرم تابستان در بهشت زميني خود عشق مي كرديم و سنگر براي ما همان قصرهاي بهشتي بود كه وعده آن داده شده است . علاوه برخواب و استراحت و غذا خوردن , جايگاهي براي عبادت و راز ونياز و معراج آسماني بسيجيان خميني بود .زيارت هاي عاشورا , دعاي كميل و دعاي توسل ها كه حال وهوايي ديگر به سنگرمان مي داد را هرگز فراموش نخواهيم كرد , انگار روز به روز سنگرمان نوراني تر مي شد , ديگري دوستاني داشتيم از جنس بلور پاك مهرباني .

در يك روز آفتابي كه هوا نسبتاً خوب بود براي بازديد از سنگرهايي كه با سنگرمان فاصله زيادي هم داشت رفتيم يكي از بچه هاي روستاي همجوار ما , به تنهايي در كنار يك سنگر نشسته و به من خيره شده بود , لبخندي زد و مرا صدا كرد چقدر زيبا و پر محبت خودم را به ايشان رساندم , ديدم شهيد حسين قائدي مي باشند , يكديگر را در بغل گرفتيم , عاشقي كه عشق به امام و جبهه او را از درس و مشق را رها كرده بود و به جبهه آمده بود , مرا به سنگر خود دعوت نمود سنگر كوچك ولي دلچسبي داشت . پس از ساعتي كه كنار هم نشستيم گفتم : حسين جان اگر چه سنگرهايمان از هم دور است اما دلهايمان به هم نزديك است بيا و با دوستان و همسنگري هاي من آشنا شو و با ايشان به سوي سنگرمان به راه افتاديم و گروه 9 نفره خودمان را به ايشان معرفي كردم و با هم پيمان دوستي بستيم و قرار گذاشتيم يك روز حسين به سنگر ما بيايد ويك روز هم ما به سنگر ايشان برويم .

اخلاق و رفتار ايشان همه را مجذوب خويش كرده بود , نماز شب را هيچگاه ترك نكرد و در مسوليتش نيز يك جنگي سرشب بود و سر وقت در پست نگهباني حاضر مي شد و چون مسئول تبليغات بود كاري بس سنگين بر عهده داشت .

دوره ما به اتمام رسيد و بايستي برمي گشتيم , با هم خداحافظي كرديم به اين اميد كه دوباره همديگر را ببينيم اما انگار خداحافظي ما رنگ ديگر داشت مانند همه خداحافظي هاي آخر و در واقع وداع آخر . مدتي در جاي ديگري به ماموريت رفتيم و بعد از آن به شهرستان برگشتيم كه به بنده اطلاع دادند كه برادر عزيزم به درجه عظيم شهادت نائل آمده اند .